دیشب داشتم دفتر خاطراتمو برگ می زدم از تمام صفحه ها زود میگذشتم

حوصله خوندنشونو نداشتم خودمم نمی دونستم دنبال چی می گردم

تا این که چشمام بی اختیار به یه صفحه خیره شد نتونستم ازش بگذرم

نگاه کردم پایین صفحه نوشته بود عاشقی از سرزمین مجنون آره خودش بود

این نوشته عشقم برای من بود چقدر دل تنگش بودم یاد اون روز افتادم

که قرار بود دفتر خاطره هارو بهم بر گردونیم قرار بود هر کدوم نوشته ای

برای خاطره بنویسیم ولی من که نمی دونستم آخه واسه چی باید

خاطره بنویسم چیزی ننوشتم فقط مثل بچه های ۵ -۴ ساله با هر

 مداد رنگی خطی نا منظم کشیدمو آخر صفحه نوشتم دوست دارم

وقتی دفتر بهش دادم با ذوق شروع به برگ زدن کرد وقتی رسید به اون صفحه

تعجب کرد نگاهی به من کرد گفت چرا چیزی ننوشتی جای نوشتن

دفترو دادی به بچه تا خط خطی کنه خندیدمو گفتم نه این هنر خودمه

مثل همیشه خنده ای بلند کردوگفت آفرین نابغه تو این قدر هنر مند

بودی و من نمی دونستم بعد هر دو با هم خندیدیم ....

وقتی دفتر خاطرمو ازش گرفتم تا ببینم اون چی نوشته جا خوردم

چون اون قدر نوشته بود که جای خالی به چشم نمی خورد چه

 قدرم زیبا نوشته بود نگاهی بهش کردمو گفتم ای بابا بی کاری ها

چرا بی خودی خودتو خسته کردی آخه من که نمیفهمم منو تو که قراره

برای همیشه با هم باشیم پس خاطره واسه چی....

خاطره ماله کسی که از هم دورن یا قرار نیست برای همیشه پیش هم

باشن نه منو تو به چشمام خیره شد دستمو گرفت چقدر دستاش گرم بود

هنوزگرماشو حس می کنم گفت ببین عزیزم خاطره یاد گار آدماست

این خاطره هاست که باقی می مونه شاید منو تو یه روزی از هم دور شدیم

اون موقع قدر شو می فهمی ناراحت شدم اخمامو تو هم کردمو گفتم

منو تو هیچ وقت از هم دور نمی شیم هر جا بری منم میام

چشمکی زدو گفت اون دنیا که نمی تونی باهام بیایی خنده ای تلخ

 کردمو گفتم دیونه شدی این حرفا چیه...دیگه این حرفو نزن....

اون روز گذشت من معنی حرفشو نفهمیدم ولی الان که نیست

تازه فهمیدم که خاطره چقدر با ارزش..................